Wroeten in aarde

 
 Vladimir

Vladimir

 Laten staan of toch weer mee naar huis nemen?

Laten staan of toch weer mee naar huis nemen?

'Wroeten in de aarde doet een mensenhart goed,' zegt Vladimir, die aanvankelijk nors reageert als ik hem aanspreek. Hij wiedt onkruid in een geveltuintje naast mijn huis. Er groeit vrijwel niets omdat het worteldek van de klimop weinig ruimte laat voor andere plantjes. Vladimir laat het er niet bij zitten want hij heeft groene vingers, vingers die hij dertig jaar geleden vanuit Kroatië meenam naar Nederland. De oorlog in zijn land ontvluchtend pachtte hij in zijn nieuwe woonplaats Steenwijk een immens grote tuin. 'Een paradijs!' Vladimir's ogen lichten op. Natuur zit in ons DNA, klinkt het gepassioneerd. Aandacht voor al wat leeft zet het mensenhart open, meent hij. Daar wordt alles en iedereen beter van. Vladimir woont inmiddels in Slovenië en bezoekt in Amsterdam zijn zoon. Door de stad zwerven is niks voor een man zoals hij, daarom knapt hij liever het verwaarloosde geveltuintje op. 'Plant er maar iets in,' suggereert hij. Ik ga naar huis en kom terug met een plantje dat we in een hoekje van de tuin planten. Het gekke is: ik had een band met dat plantje en nu Vladimir weg is verpietert het in een hoekje van de geveltuin. En daar zit ik mee. Zal ik het weer opgraven of moet ik natuur zijn gang laten gaan? 

 

 
BLOGArita Baaijens